อย่าใช้คำว่า "ชอบ" หรือ "รัก" มาตัดสิน ว่าเรารู้สึกยังไงกับ"เขา"

เพราะเราเองก็ยังไม่ค่อยแน่ใจ ว่าคำนิยามของสองคำนี้ในมุมมองของเราคืออะไรกันแน่

แล้วเราจะไปรู้ได้ไงว่า นิยามของ"เขา"จะตรงกับของเราไหม?

ที่เราคิดว่าชอบหรือรักเขา สำหรับเขาแล้ว มันอาจจะไม่ได้เป็นอะไรเลยก็ได้!?

 

มันไม่ใช่คำตอบที่ดีที่สุด หรือเป็นคำตอบสุดท้ายให้ใคร

อาจจะเป็นคำที่ดูเห็นแก่ตัวรึเปล่าก็ไม่รู้

ความผูกพัน แม้ไม่ใช่สิ่งที่เป็นรูปธรรม แต่ก็เป็นสิ่งที่คนทั้งสองคนจะสัมผัสได้พร้อมๆกัน

นิยามของความผูกพันไม่ซับซ้อนเท่าชอบหรือรัก

ความผูกพันวัดปริมาณไม่ยากเท่ารักหรือชอบ

ความผูกพันสามารถแบ่งแยกได้ไม่ยาก ไม่ต้องให้ตัวเองหาคำตอบนานว่าเราผูกพันกับเขาขนาดไหน

 

คำๆนี้เป็นคำง่ายๆอีกคำนึง แค่ไม่อยากให้คนที่คิดว่ากำลังจะสร้างความสัมพันธ์กับใคร หลงลืมคำนี้ไปนะ

ผูกพันกันให้มากๆ

เมื่อไหร่ที่คิดว่า รู้สึกผูกพันกับเขามากจนล้นใจ..ก็เมื่อนั้นแหละ

 

รัก ชอบ แฟน

ก็เป็นแค่คำง่ายๆที่สังคมรู้จัก

ผิวเผิน ตรงประเด็น

แต่ความสัมพันธ์ระหว่างคนสองคนมันไม่ง่ายอย่างนั้นซะหน่อย...นี่นะ?

 

 

ช่วงนี้คงไม่ค่อยได้เขียนอะนะ

ทั้งเรื่องงาน กับเรื่อง...

ขอแบ่งเวลาไปคุยกะเขาหน่อย

 

อืม แล้วก็คงเพราะว่า เอาเรื่องราวไปเล่าให้คนอื่นฟังแล้ว

ก็เลยไม่รู้จะเขียนอะไรแล้วอะ

 

เป็นคนเก็บกดนี่เอง..อืมมม

 

เอ..หรือว่าจริงๆแล้ว เราต้องการหาใครสักคนที่ทนฟังเราพูดเรื่องบ้าบอได้หว่า?

แค่ตอนนี้เขายังไม่เบื่อ ไม่รำคาญ

แล้วต่อไปจะเป็นไงน้าาา

 

ไม่คิดดีกว่า

ไปเตรียมตัวและ

แว๊บ...

วันนี้..

ทำสร้อยข้อมือที่เป็นหินที่เขาให้มาตก

แตกกระจาย..

เศร้า...

 

คนที่ office ช่วยกันเก็บ

ถามว่าลางร้ายป่าวเนี่ย

เราเฉยๆ..

เสียใจที่ไม่อาจรักษาของที่เขาให้มาได้อย่างดีมากกว่า

โชคลาง..ไม่เคยเอามารกสมอง

 

โทรไปบอกเขา

เดี๋ยวหาให้ใหม่

ของแตกโบราณถือ

เขาว่า

แต่เราไม่ถือ

เขาก็ไม่ถือ

เราอยากเก็บ

เขาก็ว่า งั้นก็เก็บ

 

:)

 

วันนี้..

แก๊งเขาชวนไปเกะ

เขาไม่ไป

บอกว่า ไปก็คงไม่ได้คุยโทรศัพท์

จะมัวแต่ร้อง

บวกกับเหนื่อยๆ

เพิ่งไปเป็นกรรมการตัดสินบาส

แต่..น้ำเสียงประโยคแรกดูจริงใจที่สุด

 

:)

 

มีอีกหลายเรื่อง

แต่อย่าให้เล่าเลย

วันหลังๆจะไม่เล่าแล้วแหละ

หมดฟามเป็นส่วนตัวหมด

เหมือนกำลังประกาศให้ชาวโลกรู้ไงไม่รู้

ถ้าอยากรู้ หลังไมค์โลด..

มีคนตาบอดประเภทนึง

ไม่เรียกว่าบอดสนิท (แต่เรียกว่าอะไรไม่รู้เหมือนกัน)

คือ ระยะการมองเห็นเรียกได้ว่าต้องแบบติดตาเท่านั้นถึงจะเห็น

เวลาจะอ่านหนังสือ ต้องเอาตัวหนังสือมาแนบที่ดวงตา แล้วพยายามอ่านเอาจากระยะแค่นั้น

เรียกได้ว่า ต้องทำให้ระยะห่างระหว่างดวงตากับตัวอักษรสั้นที่สุด

ถึงจะไม่ได้เรียกว่าตาบอดสนิท แต่ก็ต้องใช้ความพยายามอย่างมากทีเดียว

ซึ่งก็นะ..ไม่ค่อยแน่ใจว่าระหว่างบอดสนิทกับแบบนี้ ความต่างจะมากน้อยแค่ไหน

 

ก็คงใช่ที่บอดไม่สนิทก็คงดีกว่าอยู่แล้ว

แต่ มันก็ต้องต่อสู้กับตัวเองเพื่อให้ได้มาซึ่งการมองเห็นนะ

หากวันไหน ยอมแพ้ใจ ก็เลิกพยายามมอง

 

เราก็ไม่ได้บอดสนิทเหมือนกัน

และก็ต้องใช้สติเข้าเตือนใจตัวเอง

แต่หากวันไหนเกิดขี้เกียจขึ้นมา..

มันจะเป็นการปล่อยปละละเลยเกินไปไหมเนี่ย

 

ก็หลายทีก็อยากจะปล่อยๆใจตัวเองให้สบายบ้างจัง

แต่ก็กลัวว่า ปล่อยไปตอนนี้แล้ว จะมานั่งเครียดทีหลังไหมน้า

สู้เครียดมันตอนนี้ไปเลย เพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่ดีมาก่อนดีกว่า

ตอนหลังจะได้สบายใจ

เนอะ...

 

 

ego สูง

หยิ่ง

ถ้าเป็นเรื่องเกี่ยวกับ ego จะเย็นชามาก (รู้สึกอย่างนี้ จากสิ่งที่เขาเล่า)

ใช้เงินเป็น (เก่ง)

 

ตอนนี้นึกออกแค่นี้อะ อิอิ

ไปดีก่า

แว๊บ..(ติดเขามา)

ชอบกินของอร่อย

กินก๋วยเตี๋ยวไม่ต้องปรุง

ไม่กินต้นหอมต้นชิ้นใหญ่ๆ ชิ้นเล็กกินได้

ชอบดูหนังสือแต่งบ้าน

ชอบอ่านหนังสือ

วรรณกรรมเยาวชน

นักสืบมันๆ ประเภทฆ่าๆๆ

ชอบถูกนวด

ชอบนวดให้คนอื่น

ตรงต่อเวลา

วิศว

IE

หัวศิลป์

Art

ชอบถ่ายรูป

กีตาร์เก่งโคตร

นักกีฬาสุดๆ

เป็นผู้ใหญ่

เอาใจใส่

ใจดี

ชอบเด็ก(เล็กๆ)

ฉลาด

ขยัน

โรแมนติก

อารมณ์ดี

ช่างคิด

มีเหตุผล

ขำ

ตลก

เฮฮา

friendly

gent'

โอ้ว...

 

สรุปว่า ปลื้ม นั่นแหละ

บ้าไปแล้ว.. ว่าจะเขียนเฉพาะสิ่งที่ชอบเหมือนๆกัน กลายเป็นบรรยายคุณสมบัติไปซะ..

ช่วงตาบอดน่ะ รู้ตัว ไม่ต้องห่วง

กำลังปรามตัวเองอยู่เหมือนกัน

 

ก่อนวางหูเมื่อกี้มีจุ๊บๆไรด้วยอะ

ก็รู้อะนะว่าผ่านโลกมามากกว่าเรา

แต่อย่าทำแบบนี้ แบบให้คิดไปเองได้ป่าว

ใจมันเต้นไม่เป็นจังหวะแล้น

 

ปล.อย่าคิดมากๆ เขียนไปตามอารมณ์เพ้อๆ

อยู่ไกลกันเป็นร้อยโล...

วันนี้เมื่อยมาก

เราดันพาเดินซะ ไม่เจียมสังขารทั้งสองฝ่าย อิอิ

แต่เอาเป็นว่า วันนี้ peak สุดละกัน

ขี้เกียจเล่า detail มาก

เอาเป็นว่า

ไปไหว้ศาลเสาหลักเมือง

เที่ยววัดพระแก้ว

เดินดูวัดโพธิ์

กินข้าวเที่ยงท่าพระจันทร์

นั่งเรือต่อ BTS ไป Siam Paragon

เดินเล่น..จน peak

กินข้าว กินติมกันต่อ

แล้วก็กลับ

รวมเวลาก็ 12 ชั่วโมงพอดิบพอดี

 

อิ่มไป 1 วัน

เพราะไม่รู้ว่าจะอิ่มได้นานแค่ไหน แหะๆ

วันนี้เป็นอีกวันที่เรียกได้ว่า อารมณ์แปรปรวนสุดๆ

ตอนเช้านี่ depressed มากๆ

พอ 3 ทุ่มกำลังจะส่ง sms ไปถาม

ก็โทรมาคลายข้อข้องใจซะก่อน

 

 

เขินถ้าจะบอกว่า ทำไมใจตรงกันแบบนี้เนี่ย เรื่องโทรศัพท์เนี่ย

อย่างที่บอก

ตั้งกะใช้มือถือ เพิ่งจะรู้สึกชอบมือถือเป็นครั้งแรก

ถึงจะไม่ชอบเท่าเห็นหน้ากัน..แต่ดีที่สุดก็ได้แค่นี้แหละ เนอะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ขอลาไปพักใจก่อนนะ

ช่วงนี้ไม่อยากจะเขียน

ไม่ใช่ไม่มีอะไรจะเขียน

แต่รู้สึกกลัว..

กลัวการทบทวนตัวเอง

กลัวการฟุ้งซ่าน

กลัว กลัว กลัว

 

ไม่ใช่ว่าวันนี้จะทำไม่ได้ตามที่ตั้งใจ

แต่ก็..ไม่รู้สิ

จะเล่นเกมกับเขาต่อไปหรอ

มันไม่ใช่เราเลยอะ

มันอึดอัดถ้าไม่ได้พูดตรงๆ

 

ตอนนี้ไม่ได้รู้สึกด้านลบกับเขานะ

แต่ไม่ชอบอารมณ์ไม่เคลียร์แบบนี้

 

เรา pause ความรู้สึกไม่เป็น

ไม่ play ก็ stop

stop ไม่ได้ง่าย

แต่ก็สบายใจกว่า pause โดยไม่รู้อนาคต

 

เราแรงไปรึเปล่าเนี่ย

 

พอดีกว่า ยิ่งเขียนก็ยิ่งคิด

จบดื้อๆเนี่ยแหละ

 

อยากจะหยุด..

 

ไม่ชอบอาการนี้เลย

รู้สึกเหมือนกับว่า เราซื่อเกินไป

ส่วนเขาก็ฉลาดเล่นเกมเหลือเกิน

 

ก็พอเข้าใจ

คุยกันไม่พบหน้า

เขาคงไม่สามารถรู้ได้ว่าเราซีเรียส

 

ตอนนี้ไม่รู้ว่ากำลังปากดีอยู่รึเปล่า

 

เขาเคยพูดไว้นิ

 

อีกอย่างที่เขาบอก

เชื่อเขาเลย..

มิน่า ถึงบอกว่า รู้ตัวว่าเป็นแฟนที่ไม่ดีหรอก

 

เหอะๆ..

 

งั้นก็

อยากพิสูจน์เหมือนกันว่า ตัวเองจะปากดีได้แค่ไหน

ใช่ว่าไม่เคยเจ็บเพราะมนุษย์ต่างเพศมาก่อน

อีกสักครั้งจะเป็นไรไป

 

ไม่รู้ว่าปกติแล้ว ที่ทำไม่ได้ มันเพราะแพ้ใจตัวเอง หรือแพ้นิสัยตัวเองกันแน่

แค่ไม่ชอบทำให้คนอื่นไม่สบายใจ

ยกเว้นแค้นมากจนตั้งใจทำ

เออ โกรธคนเกลียดคนก็ยังอุตส่าห์โรคจิตคิดแบบนี้อีก

แต่ก็ใช่ว่า จะไม่เคยทำได้นะ..หึหึ

 

6.ไม่ต้องรับ(ด้วยซะดีไหม)

 

อยากรู้เหมือนกันว่าตอนที่ยังไม่ได้เป็นอะไรกันอยู่เนี่ย จะมีผลออกมายังไง

แต่ก็กลัวใจตัวเองจริงจริ๊ง

ไม่ใช่ว่ากลัวหวั่นไหว

แต่กลัวจะทำให้"คน"ไม่สบายใจ

 

แต่ครั้งนี้ แค่ไม่เข้าใจจริงๆ

เพราะอายุหรอ?

 

--------------------------------------------------------------------------------------------------- 

 

 

 

ก็ใครจะไปห้ามไว้
อาจจะยังดีกว่าปล่อยไว้อย่างนี้

 

 

 

 

ช่วงนี้คงต้องงดดูดวงไม่ว่าจะมีที่มาจากไหนลงบ้างแล้ว

ไม่ใช่เพราะเราเชื่องมงายหัวปักหัวปำ

แต่เพราะแต่ละอันมันโคตรแม่นเลย

เลยชักจะหวั่นๆ กลัวมันจะมามีอิทธิพลต่อการตัดสินใจอะไรสำคัญๆในชีวิต

 

เมื่อก่อนเราไม่เคยเชื่อ

ไม่ใช่เพราะอะไรหรอก ก็มันจำไม่ได้อะ คงเพราะไม่ค่อยเชื่อว่ามันจะแม่น

แต่หลังๆนี้ อยู่กับคนที่เชื่อมากๆเข้า ก็เริ่มจำว่าคำทำนายแต่ละอย่างมันว่าไง

เอามาเทียบมาดู

เออ...แม่นว่ะ แย่แล้ว

 

แถมแต่ละอัน ยังไปทางเดียวกันด้วย

โอ้ววว ม่ายยย

ยังไง เราก็ยังเชื่อผลของการกระทำ จากการตัดสินใจด้วยตัวเองอยู่

เพียงแต่ ไม่อยากให้พวกนี้มามีผลมากเกินไปอะ

 

---------------------------------------------------------------------------------------------------

 

ใบที่ 15

พระตำหนัก เจ้าพ่อกรมหลวงชุมพรฯ

 

**************************

 

การงานใด คิดไว้ ในดวงจิต

จะสัมฤทธิ์ สมมาตร ปราถนา

เป็นผลจาก บุญกุศล ที่ทำมา

กาลภายหน้า สดใส ใคร ฤ เทียม

 

1.การสิ่งใดที่คิดไว้สมหวังปรารถนา

2.ควรทำบุญกุศลไว้บ้าง

4.เจ้านายให้ความเมตตา

5.คนไข้จะหายป่วย

6.คนขาวท้วมจะให้ลาภ

7.ถามถึงของหายจะได้พบ

8.เพื่อนฝูงที่อยู่ห่างไกลจะมาหา

9.เป็นความจะชนะ

     *ท่านกำลังจะมีโชค*

 

---------------------------------------------------------------------------------------------------